بچه ها قبل از رسيدن به سن مدرسه به دنياي رنگارنگ و مهيج تلويزيون پا مي گذارند. 70 در صد مراکز مراقب از کودکان در طول روز از تلويزيون استفاده ميکنند. در عرض يک سال يک بچه به طور متوسط 900 ساعت را در مدرسه مي گذارند و تقريبا 1023 ساعت تلويزيون تماشا ميکند. تلويزيون ممکن است وسيله ارتباط جمعي خوبي به نظر برسد زيرا بچه هاي پيش دبستاني ميتوانند از طريق ان الفبا را ياد بگيرند بچه هاي دوره ابتدايي مي توانند با ديدن فيلم هاي مستند حيات وحش را بشناسند. پس بدون شک تلويزيون مي تواند مربي و هنرمند بزرگي باشد. اما اين جعبه جادو علي رغم مزايايش معايب و مضراتي هم به دنبال دارد.
تحقيقات نشان ميدهد بجه هايي که در هفته بيش از 10 ساعت تلويزيون تماشا مي کنند تقريبا چاق و پرخاشگر هستند.
گاهي اوقات نمايش خشونت در تلويزيون بچه ها را به سوي تقليد ميکشاند.
بسياري از اعمال خشن و وحشيانه از بچه هاي خوبي سر زده که فقط مي خواستند تقليد کنند. والدين تصور مي کنند بچه هايشان نبايد اعمال زشت انجام دهند، اما تلويزيون ياد مي دهد که اگر شما بچه خوبي هستيد، بايد مشت و لگد بزنيد، گاز بگيريد و فحش بدهيد. حتي بچه هاي بد در تلويزيون بندرت مسئول اعمالشان هستند و براي انجام اين کارها مجازات نمي شوند، و علاوه بر اين تصاويري که بچه ها را جذب خود مي کنند، به ان ها شوک عاطفي وارد کرده و حساس و آسيب پذيرشان مي کنند. بچه هاي 8 تا 10 ساله از خشونت بلاياي طبيعي، آدم ربايي و قتل کودکان و نوجوانان مي ترسند.
پس شما به عنوان يک پدر مادر و الگوي خوب وموثر براي فرزندتان چه راه حلي پيشنهاد مي کنيد؟

ما را در اين امر مهم ياري نماييد.

زندگي دايره است ...

مركزش صفر بزرگ، و منم داخل آن، و تويي نيز چو من ....

و من و تو با هم، مي توانيم كه از صفر بسازيم عددي

         و به اندازه اندازه خود، حجم اين دايره را بيش كنيم،

         گرچه صفرم، ولي گسترش خويش كنيم.

پس اگر من به تو ياري نكنم، و تو ماني بي من، ...

                              يا بمانم بي تو ....

آسمان بي كس و بي مهر

                              دايره خالي و بي مصرف و خود صفر شود.